بتول منصوریان

در پیچ و خم‌های زندگی، گاهی با دیواری بلند به نام بیماری مواجه می‌شویم که سایه‌اش بر تمامی شادی‌ها سنگینی می‌کند. در آن لحظات که تلاش‌های پزشکان و داروهای مدرن، تنها بخشی از مسیر را روشن می‌کنند، ندایی عمیق ما را به سوی یک راهکار غریزی و دیرینه فرا می‌خواند: توسل. هر پدر و مادری، هر فرزندی، و هر دوستی، در این برهه‌ها، انگشتانش را به سوی آسمان می‌گیرد و با تمام وجود، کلمات را به زمزمه تبدیل می‌کند. اینجاست که اهمیت  دعا برای شفای مریض خود را به وضوح نشان می‌دهد؛ دعایی که نه فقط یک عمل ظاهری، بلکه ریشه‌دارترین شکل امید و باور ماست. این دعا، پلی است که روح پریشان ما را به منبع آرامش وصل می‌کند و به بیمار، شور زندگی دوباره را می‌بخشد. این مقدمه کوتاه، سفری است به اعماق این باور که چگونه کلمات ما می‌توانند مرهمی باشند فراتر از هر دارویی.

وقتی یکی از عزیزانمان بیمار می‌شود، انگار بخشی از وجود ما هم دچار تب و لرز می‌شود. دنیا رنگ می‌بازد و تنها چیزی که ذهن ما را درگیر می‌کند، صدای ضربان قلب او و دعای شفایی است که مدام در گوشمان می‌پیچد.

اما آیا ما واقعاً می‌دانیم که «دعا برای شفای مریض» چقدر قدرتمند است؟ این فقط یک عادت مذهبی نیست؛ یک تزریق انرژی خالص به کالبد خسته بیمار و یک محکم‌کاری روحی برای خود ماست.

چرا دعای ما اهمیت دارد؟

در فرهنگ ما، دعا نه صرفاً یک خواهش، بلکه یک **تعهد قلبی** است. وقتی شما برای کسی دعا می‌کنید، در حقیقت سه اتفاق بزرگ می‌افتد:

۱. ارتباط با منبع امید:
باور ما این است که شفا در دست قدرت مطلقی است که از هر طبیبی آگاه‌تر است. دعا یعنی ما دست از تلاش‌های جسمانی نمی‌کشیم، اما تسلیم را هم کنار می‌گذاریم و به حکمت او توکل می‌کنیم. این توکل، خودش مسکّن است.

۲. شارژ شدن روح بیمار:
بیماری، گاهی روح را منزوی می‌کند. وقتی بیمار می‌فهمد که در گوشه‌ای از این دنیا کسی هست که با چشمانی اشک‌آلود و قلبی امیدوار، نام او را صدا می‌زند و از خدا سلامتی‌اش را می‌خواهد، نیرویی عجیب در او زنده می‌شود. **این انرژی جمعی، قوی‌تر از صدها داروی قوی است.**

۳. اجابت دوجانبه:
در روایات آمده است که دعای انسان در حقّ دیگری، مستجاب‌تر است. یعنی دعای شما برای شفای دوست‌تان، اول از همه روح شما را پاک می‌کند و شفا را برای خودتان هم به ارمغان می‌آورد. انگار پل ارتباطی محکمی بین شما و آرامش برقرار می‌شود.

دعای شما، یک عمل است

وقتی در اوج ناامیدی، بلند می‌شوید و با صدایی لرزان اما پر از یقین، دست به دعا برمی‌دارید؛ شما در حال انجام بزرگترین اقدام درمانی هستید. این اقدام، نه هزینه دارد، نه عوارض جانبی؛ فقط یقین می‌خواهد.

پس بیایید امروز، هر کجا که هستیم، حتی اگر چند ثانیه بیشتر طول نکشد، برای تمام کسانی که در این لحظه رنج بیماری را می‌کشند، خالصانه دعا کنیم.

«لَا سِيَّمَا لِلْمَرِيضِ الَّذِي يَشْتَاقُ إِلَى الْحَيَاةِ»
(به خصوص برای آن بیماری که مشتاق بازگشت به زندگی است.)